Antist, les faits divers

Herfstweer in le sud-ouest en de moestuin

Zondag in het zomerse Allerheiligen-zonnetje, aan het meer van Payolle, zei een wandelaarster: ‘morgen gaat het regenen, je ziet de bergen heel duidelijk’. Nu hadden we die uitspraak nogal gehoord, maar dan denk je weleens:boerenwijsheid, welnu ze had gelijk. Zondagavond is het begonnen, regen, soms met bakken, dan weer miezer, soms met heel veel wind, dan weer schijnbare opklaringen of toch voor eventjes, kortom herfstweer ten voete uit.
Maar regen hier betekent heel vaak sneeuw in de bergen, inderdaad vrijdag trokken de wolken boven ons even weg en het was duidelijk dat de bergen meer en meer hun winterjasje aantrokken. Gisteren was het weer zo’n dag dat de hemelsluizen wijd open stonden, dus nog een pakske sneeuw erbij zeker.

de Pyreneën trekken hun winterjasje verder aan.

vrijdag 06-11-09

maandag 9-11-09

Le lac de Payolle (65)

Eind oktober met middagtemperaturen vooraan 20° in de schaduw, heerlijk maar niet “standaard”, dus genieten zolang het duurt. Aangezien ze voor de volgende dagen regen en lagere temperaturen voorspelden en een overbelaste knie het werktempo een stuk terugschroefde, even tijd maken voor een rondrit door het herfstlandschap en een gemakkelijke “ballade” mee te pikken. Nog nooit met Allerheiligen in t-shirt een wandeling gemaakt, bij deze dus : het kan….

In Asté, nabij Bagnères-de-Bigorre is de bron “la fontaine de Castres” sinds eeuwen gekend. Van ver komen ze voor dit water, om te baden in de beek of om de hond in het water onder te dompelen in een speciaal hiervoor voorziene bak (en de hond wordt inderdaad in de bak gezet). Het water zou vooral goed zijn tegen huidziekten zoals eczema of psoriasis. Drinken van het water mag slechts in kuren van enkele dagen. In 1997 werd het water onderzocht en de analyse toonde aan dat het water van deze bron rijk is aan mineralen: sulfaten, calcium, bicarbonaten en een goeie portie magnesium. Deze bron passeer je als je de tocht naar de “Casque du lhéris” neemt waar je een prachtig uitzicht zou hebben over het massief van de “Pic du Midi en de Baronnies". Deze klim zal voor een andere keer zijn.
Volgende optie: naar Payolle (la route des Cols) waar je een mooie wandeling rond het meer kan maken en geschikt is voor rolstoelgebruikers. Het kunstmatige meer (le Lac de Payolle) aan de voet van de Col d’Aspin ligt midden in één van de mooiste dennenbossen van de Pyreneën. In de winter is hier een piste voor langlauf,kan je een tocht maken met sneeuwschoenen (raquettes) en de sleetjes zie je hier dan ook voorbij schuiven. In de zomerperiode een mooie tussenstop om te picknicken en daarna een stevige wandeling te ondernemen, mountainbike, een “balade” te paard of gewoon languit te genieten. Op deze zomerse herfstdag genoten nog een heleboel mensen van deze mooie omgeving.

Le Lac de Payolle, in de late namiddagzon

Bouwplannen en kostenraming

Op administratief vlak is er ook niet stilgezeten. De bouwplannen zijn ondertussen ook op punt gezet. Ons architectenteam bAdA (Els en Kurt, Belgen die zich in de Cantal gevestigd hebben) realiseerden dit.
Via onze burgervader is de “permis de construire” bij de DDE of stedebouw beland. Nu maar hopen dat er geen struikelblokken tussen zitten. De burgemeester heeft er alleszins zijn akkoord voor gegeven, anders zou het dossier niet bij de DDE toegekomen zijn.

Daarnaast werd er ook een dossier voor subsidie ingediend, zoals te verwachten was hebben die verschillende gegevens nodig en ook een kostenraming. Er waren al bestekken aangevraagd maar naar franse normen duurt het ook veel langer voor je die binnen hebt.
Dus zelf aan de slag gegaan, met de goede raad van een collega-aanvrager, waarvoor nogmaals dank Marco. Van cement en zand, planken en nageltjes, plinten en deurklinken tot handdoeken en nachtlampjes en tot onze verbazing, op de valreep ontvangen bestekken, is dit dossier binnen de vooropgestelde termijn nog ingediend.
Ook hiervoor dus duimen dat het aanvaard wordt, hoewel de verantwoordelijke voor toerisme ons geruststelde dat ons dossier een goede kans maakt omdat er een kamer voor mindervaliden voorzien is.

Update 30/10/2009: voor de subsidie is het project aanvaard, nu nog stedebouw

Eerste sneeuw is gevallen oktober 2009

Vannacht heeft het de ganse nacht geregend, met bakken viel het eruit. Hoe het komt weet ik niet maar het is alleszins niet bevorderlijk voor onze slaap. De temperatuur was zoals aangekondigd wel terug gestegen, bijlange niet zo koud meer 's nachts maar ja .... dan zit je met regen.

Maar vanmorgen trok het wolkendek open en toonde ons de eerste sneeuw op onze Pyreneën, niet allen het topje maar met een mooi kapje. In september hadden we na een forse regenbui ook wel hier een daar een witte vlek tussen het groen, echter niet zoals nu.

Uiterst rechts de Pic du Jer, de Pic du Midi zit links verschuild achter de boom, maar het gebergte er rond heeft een mooi wit "coucheke".

Even die bergen korterbij gehaald voor een herfstplaatje van ons kerkje met beschermde fresco's. En het functioneert nog steeds op het goeie oude plattelandsritme: 3x daags luidt de klok, 's morgens om 7 uur, 's middags om 12 uur en 's avonds om 7 uur. Gelukkig want hier kan je nog echt de tijd vergeten :-)

update 28/10: sinds een paar dagen is de sneeuw alweer verdwenen, niet verwonderlijk met middagtemperaturen van 20° in de schaduw, zo'n heerlijke 30° in het zonnetje.

Een werk van lange adem

Het uitblijven van een update wil niet zeggen dat we hebben stilgezeten, sorry voor het wachten, hier dus een eerste verslag.

De schuur … reeds van bij het begin een geval van lange adem.

April 2009: het hooi van de zolder en uit het achter en middengedeelte voor de opslag van onze inboedel.

Juli 2009: de paardenboxen moeten eruit en ook de beton en funderingen ervan. De eerste confrontatie met beton en keien.

Augustus 2009: de vloer van de hooizolder eruit, een 60cm dikke muur eruit en de koeienboxen.

September 2009:een nachtmerrie van beton en keien of vooroorlogse fundering van een bunker, maar geen genade …. opbreken en als de piqeur niet helpt dan maar met de brise roche. Ongelooflijk wat een kanjers van stenen eruit gekomen zijn.

zo'n kanjers van "cailloux" zitten er dan tussen

en de brise roche

met de mini-pelle

Wandelen en mountainbike / VTT rond Antist

Ons huis staat aan de voet van een heuvel, volg je het weggetje naast het huis dan kom je uiteindelijk in een weide terecht. Een korte klim maar een mooi zicht op ons huis met het kerkje van Antist en de Pic du Midi en de Pic du Jer op de achtergrond.
Maar ook een plaatsje om tot rust te komen, of tijdens de klim frustraties van je af te smijten, of gewoon genieten.

Ook de mooie en statige kerk van Montgaillard zie je hier.

Ditjes en datjes en Orange (vervolg)

De schuurvloer wordt zwaar onder handen genomen en met zwaar bedoelen we dan ook “zwaar”. Hiervoor werd de “brise roche” of zo’n piqeur aan een mini-pelle van meer dan 3 ton erbij gehaald. Maar hier komt het einde toch in zicht, het einde van ongeveer 175 m² vervloekte beton en keien.

Het Orange verhaal nadert eindelijk ook zijn eind:
Nadat er vastgesteld was dat we geen internet via de telefoonlijn konden krijgen, bleef Orange nog het abonnementsgeld innen, telefoontje naar de klantendienst: geen probleem, dat wordt wel rechtgezet, of we ook even de livebox terug naar de boutique wilden brengen? Toch nog even gemeld aan de vriendelijke mijnheer dat we nog steeds geen factuur gezien hadden ; oh maar die kan je opvragen via internet. Tot onze verwondering kregen we een paar dagen na de inlevering van de livebox (waarvoor je dan zo’n 40 min staat te wachten) de creditnota in de bus. Da’s snel en efficiënt, toch een pluspuntje Orange.
Nu nog de facturen vastkrijgen en ook de facturen van de gewone telefoon die we dan via France Telecom hebben (sorry hoor de enige manier voor telefoon in uw situatie). Om toegang te krijgen tot je facturen via internet moet je je klantnr opgeven wat staat op je factuur, pfff moeilijk als je nog nooit een factuur in handen hebt gehad. Na wat zoeken nog een document met een mogelijk klantnr gevonden (het klantnr dat bij de aanvraag op het document staat blijkt te wijzigen eens je effectief klant bent!!!!).

Na wat pogingen toch vordering in het proces, tot …….. melding dat de facturen van de telefoonlijn naar het emailadres van het nooit aangesloten internetadres gestuurd werden ??????? Volgen we nog ……….
Nog maar eens eerste documenten opgediept voor de toegang tot het emailadres: geen toegang meer, ah neen, die vriendelijke mijnheer had dat in orde gebracht………..grrr

Tja terug naar de boutique waar ze blijkbaar constant problemen hebben met de airco, wachten is weer de boodschap. Volgens de vriendelijke boutique-mijnheer is alles teruggestort met de nodige uitleg voor de diverse bedragen. Hij kan voor een uitdraai zorgen maar moet de duplicaten toch aanvragen en die zullen eerstdaags in de bus liggen …… (onze brievenbus heeft blijkbaar en verborgen luik naar de andere kant van de wereld, er lagen alleszins geen duplicaten in).

Nog maar eens telefonisch de klantendienst gebeld, dit keer een dame en allesbehalve vriendelijk, misschien omdat het vrijdag namiddag was, afgescheept dat we die beslist via internet kunnen afprinten en het nog maar eens moeten proberen. Frustratie? Enorm. Irritatie? Ja, stilaan wel zou je zo zeggen.

Terug naar de boutique, want die facturen moeten ze op één of andere manier kunnen bovenhalen, wonder boven wonder na 5 min. zegt de vriendelijke boutique-dame dat die uitsluitend via een bepaald nr kunnen aangevraagd worden. Eens buiten denk ik dat er in geval van transformatie een briesende stier daar op de stoep stond.

Na een telefoontje naar het nummer voor de facturen, wat heel vlot verliep met deze vriendelijke dame, zouden de facturen voortaan per post opgestuurd worden. En ja hoor, ze zijn na een 5-tal dagen in de bus beland, alleen creditnota kennen ze niet, denk ik, dat wordt nog een telefoontje naar het betreffende nummer.

Geduld is een schone zaak ……. Of mijn Frans is bedroevend ;-)

Cirque de Gavarnie (65)

Af en toe lukt het ons om en uitstapje te maken (meestal als er bezoek komt). Afgelopen maand augustus zijn we naar de gekende Cirque du Gavarnie geweest, beslist een aanrader.

Victor Hugo noemde dit“het Colosseum van de natuur”.

Het cirque (keteldal) werd gevormd in diverse ijstijden, de gletser (le Glacier du Gavarnie) drong zich langzaam dieper en dieper in het landschap. Door de massa stenen die hierbij mee naar beneden werden gevoerd, ontstonden de ijsmeren die na het smelten van de sneeuw de keteldalen vrijgaven. Metershoge wanden met aan de voet nog steeds een massa stenen, puin, restanten van de kracht van de natuur, maar impressionant en mooi.

Dit keteldal ligt op de landsgrens met Spanje en heeft de hoogste waterval (Grande Cascade 422 m hoog) van Europa. Met wat geluk kan je hier in de sneeuw ook kuddes isards ontdekken (gemzen die alleen in de Pyreneën voorkomen).

Le Chemin du Cirque of de weg naar het keteldal kan je in 3 stukken verdelen, de 1^ste kilometer is een brede wandelweg vanaf het dorp aan weerzijde van  een riviertje, daarna over zo’n 2 km, wordt het pad smaller en gaat het steiler omhoog tot het hotel, aan de rand van het keteldal. Hierna gaat het slingerend tussen de stenen en het steengruis naar de voet van de waterval. De waterval kan je van in het dorp al zien, maar de weg naar de waterval is de moeite waard (ook als je uiteindelijk slechts tot het hotel komt). Voor het laatste gedeelte heb je zeker goede wandelschoenen nodig.

En als je het echt niet ziet zitten om die hele weg te voet af te leggen kan je steeds op een paard of ezel kruipen. Zij brengen je tot het hotel, het laatste stuk moet je wel op eigen voeten afleggen, of je geniet van op het terras van het hotel van het uitzicht en een verfrissing.

Wij hadden een ukje van net geen jaar bij en dat is heel vlotjes verlopen. De eerste kilometer is doenbaar met een stevige “mountain”buggy maar daarna moet je hiermee afhaken. In de winkels in Gavarnie kan je ook rugzitjes huren, zo’n zitje op papa’s rug, kleine erin en die vinden dat meestal heel leuk: ze kijken over alles heen en worden absoluut niet moe.

Tot slot nog een weet-je: “Gavarnie” zou afgeleid zijn van “gava”, bergstroom, je komt dan ook veel gaves tegen in de regio.

Warm en zandstralen

Afgelopen week zijn we verder aan de slag gegaan met de sableuse, er was voor de ganse week warm en droog (vooral droog) weer voorspeld en daar moeten we dan ook gebruik van maken.

Niet echt het ideale weer (gemiddeld rond de 33°C) om met zo’n kap op, t-shirt met lange mouwen en lange broek deze klus te klaren, maar als je met de luchtvochtigheid moet rekening houden voor het zand is de keuze snel gemaakt.

Boven stond de 2de kamer op het programma:
balken en deuromlijsting aan de zuidkant,
de stenen vensteromkadering aan de andere zijde
en de beide schouwmantels.
Verder nog de trap
en alle blauwe stenen of marmer die rond de ramen en deuren geplaatst waren.

De zuidkant is een nachtmerrie om te doen, van voor de middag tot laat in de namiddag, maar de leuke en opbeurende reacties van buren en voorbijgangers of blogbezoekers maken dat je de mindere kantjes er graag bijneemt.

Dus zover zijn we gekomen (de trap slechts gedeeltelijk) en er staan nog te zandstralen elementen te wachten maar dat volgt later wel. Na 2 dagen ligt alles maar dan ook alles onder het zand en stof, maar het resultaat mag gezien worden.

Soms stoot je ook eens op onverwachte dingen zoals een prop papier die uit de schouw rolde: een stuk krant van 21 december 1933 met “le courier de tante Odile”.

Balken en deurposten, afschuren of zandstralen

Tussendoor hebben een test gedaan met zandstralen. Veel houtwerk dat we willen behouden dient afgeschuurd te worden, om dat allemaal met het "schuurpapierke" te doen, tja, dat zag er hier eentje niet goed zitten.

Tot we via een blog op het zandstralen van houten balken stootten, waarvoor onze dank, Luc en Ulrike. Het resultaat was meer dan bevredigend voor hen, dus hebben we info gezocht en bij een ondertussen vertrouwd adres hier in de buurt zo’n “sableuse” gaan huren om te proberen. Je weet wel dat zo’n machine er een hoop zand doorblaast, hoeveel zand, het is altijd wat gokken.

De test is goed geslaagd in bovenstaande kamer waar we het pleisterwerk al van het plafond gehaald hadden. We zijn overtuigd (met nog meer dingen in het achterhoofd om te zandstralen) en er zal in de nabije toekomst weer zo iemand rondlopen alsof die een maanwandeling gaat doen. Dus hopen we op een mooie, droge nazomer (te hoge luchtvochtigheid, en zand neemt dat net als papier onmiddellijk op, doet de machine vastlopen) dan kunnen we daar ook mee aan de slag.

De kamer waar de balken gedaan zijn noemen we “Antist –plage” naar het fijne duinzand dat ervoor gebruikt wordt en waarvan een laag op de vloer achterblijft.